Dinsdag 12 mei, 00.30 uur (Europese tijd)

De mannen hebben (opnieuw) gewonnen met klaverjassen. Zaterdag vertrokken we om ongeveer 8.30 uur vanuit Mohammedia naar Larache. Een rit van ongeveer 250 km. Er waren verschillende opties. Helemaal over de tolweg, of stukken RN en daarna tolweg. Wij kozen voor de kustweg tot aan Rabat. Deze keer was de kustweg toch wel weer leuk, afwisselend. Wij zagen toch wel vaak de zee, sorry, de oceaan. Ook was het weer aardig groen. We kwamen o.m. langs één van de koninklijke paleizen en langs een paardenevenement.

Aan een mooi strandje hebben we koffie gedronken.
Boven Rabat, vanaf Kenitra namen we de tolweg, omdat de kustweg daar niet meer was en de RN zeer slecht was. Wat een verademing na zoveel weken vaak slechte wegen. Een vierbaans weg met onder meer bloeiende brem en klaprozen langs de kant.
In Larache gingen we overnachten op een Aire de repos (P-plaats/Raststätte). Daar waren WC’s en zelfs warme douches. Onvoorstelbaar, alles gratis. Alleen werd verwacht dat de mensen in het restaurant gingen eten. Nou, mooi niet dus. We spaken Nederlandsers die daar al 14 dagen stonden zonder in het restaurant te hebben gegeten. Die beviel het daar best. Wat ze daarmee bedoelden weet ik niet, want je wilt toch ook wel eens iets anders zien dan een aangeklede P-plaats.
‘s Middags was er een ‘meeting’ om 16.00 uur.

We zijn daarom nog om 14.00 uur met de taxi naar Larache gereden. Dat was niet tevergeefs. Met Tineke en Jimmy zijn we prachtige steegjes doorgelopen.

Het wasgoed lag zoals zo vaak gewoon op de muur te drogen.Op één plek waren de puien van de huizen verschrikkelijk zwart. Toen we gingen kijken hoe dat kwam ontdekten we twee zelfgemaakte vuilverbrandingsovens. Het vuil werd gewoon in een betonnen ruimte verbrand. Hetlag daar te smeulen en te roken. Als afsluiting trakteerde Tineke op een heerlijke tropical juice met nootjes (papaya, mango, perzik, banaan, advocado).
Voor de meeting moesten we bordjes en bestek meenemen. Het was die dag moederdag. Rob en Inge hadden gebak geregeld en zelfs voor een cadeau gezorgd. Alle vrouwen kregen een in Safi gebakken schaal. Kleuren konden niet worden uitgezocht, maar er mocht wel worden geruild. Joke kreeg een schaal met een kleur die niet erg Marokkaans aandeed, wit met geel/oranje. Zij heeft hem dus geruild voor een blauw/groene.
Met Henk en Anni en Hans en Marian hebben we gegeten in het restaurant van de Aire de repos. Daarna hebben we nog koffie gedronken bij Henk en Anni en zijkn op tijd naar bed gegaan. Henk voelde zich ook helemaal niet lekker. Hij had zijn kale knikker verbrand tijdens het wassen van de camper. Een aantal hebben dat laten doen in een wasserij aan de tolweg.
Vandaag zijn we vertrokken van Larache naar Martil. De laatste stop in Marokko. Dit was weer een mooie rit door de bergen, van west naar oost. Je kon zien dat het hier meer had geregend. Het landschap was het veel groener dan we gewend waren. Toch moesten we nog weer stof happen. Over een lengte van ongeveer 15 km werd de weg naar Tetouan verbreed van een tweebaans- naar een vierbaansweg. In Tetouan wilde Joke nog even rondkijken. Het vinden van een P-plaats was zo moeilijk dat we uiteindelijk maar zijn doorgereden. Joke zat dus weer in een moeilijk gedeelte achter het stuur, dwars door het centrum van Tetouan.
In Martil hebben we de laatse Dirhams uitgegeven. Een knipbeurt bij de kapper, wat eieren, een paar broden, 4 x 5 ltr water en een kg bananen.
De dag werd afgesloten met een afscheidsdiner. Prima eten en ook gezellig. Na het eten afscheid genomen, omdat het niet zeker is dat iedereen op dezelfde boot gaat. Over 7,5 uur moeten we vertrekken. Het wordt dus een korte nacht.
Op de terugreis proberen we nog een bezoek te brengen aan de camping Val de Cantobre, waar we het vorig jaar tenten hebben beheerd.