Zaterdag 9 mei 2009, 19.30 uur

Donderdag vertrokken van Essaouira naar Safi. Een reis van 145 km langs de kustweg. Niet meer zo spectaculair. Wel veel oogstwerkzaamheden. Langs de kust is er kennelijk toch wel weer wat vruchtbare grond.
In verband met de korte route hadden we tijd genoeg. We zijn nog een klein vissersplaatsje binnengereden. Onvoorstelbaar in welke omstandigheden de mensen daar wonen. Niet alleen dat je de armoede van de gezichten kunt aflezen, maar er wordt ook niets gedaan om de omgeving leefbaar te houden. Alle mogelijk denkbaar troep worden daar gelaten war het voor het laatst is gebruikt. Eén afvalberg dus.
Ook kwamen onderweg een lokale markt voorbij waar het opviel dat de bewoners niet meer alleen met ezelkarretjes reden, maar ook met iets grotere wagens op luchtbanden met soms een paard er voor. Kennelijk gingen we de rijkere omgeving tegemoet.
Natuurlijk kun je langs kusten altijd leuke plaatjes maken.
In Safi aangekomen kregen we eerst een lunch aangeboden. Opnieuw een aantal soorten vis (vijf), waarvan twee grote vissen. Een salade vooraf en koffie toe. Deze vismaaltijd was nog beter dan die in Essaouira van de vorige dag.
Daarna gingen we met ongeveer de helft van de groep naar de pottenbakkers. Het was aanvankelijk de bedoeling om ook het pottenbakkersmuseum te bekijken, maar die was wegens verbouwing gesloten.
De pottenbakkers in Safi zitten op een berghelling met allemaal kleine steegjes. We waren nog maar net met de rondleiding begonnen of we waren Joke kwijt. Ik natuurlijk in paniek. Stel je voor dat je vrouw wordt gechaakt door één of andere Marokkaan. De hele buurt doorgeroepen: “Joke. Joke”, maar geen antwoord. Ik heb me toen maar weer bij de groep gevoegd om af te wachten welk lot mij zou wachten. Gelukkig stond ze na afloop onder aan de berg en konden we samen nog de shopjes bekijken. En, zowaar, Joke heeft nog een tegeltje kunnen vinden voor haar (vakantie)verzameling bij ons thuis in de gang.
Natuurlijk kwamen we toen als laatsten op de camping en hadden niet meer zo’n riante plek. Joke zei toen: “Dat gebeurt ons niet meer, morgen vertrekken we vroeg”.

Vrijdag vertrokken we om half acht!!!! Toen hadden we dus alles al opgeruimd en hadden we ontbeten. Op weg naar El Jadida. Op nieuw een reis van ongeveer 150 km. We hadden pech. Al na ongeveer 15 km werd het erg mistig. Zo erg, dat we erg langzaam moesten rijden en dat het mistachterlicht moest branden. Zeker 20 km heeft dat geduurd en dat op een zeer bochtige kustweg met soms slecht plaveisel.
In het vissersdorpje Oualidia zijn we nog even van de kustweg afgegaan. Daar was een prachtige baai met zandstrand, omgeven door rotsen. Er stonden ook een paar campers, vrij dus.
De kustweg was verder niet spectaculair en we kwamen, zoals gepland, als eersten aan in El Jadida. Als laatsten aankomen op de camping is een probleem, maar ook als eersten. Wat is de mooiste plek? Komen de anderen ook wel hier naartoe of staan we straks toch nog alleen? Na uiteindelijk twee rondjes over de camping te hebben gereden hadden we een mooie plek onder een grote boom. Het was toen erg warm, dus schaduw was welkom.

Om 16.00 uur was afgesproken bij de ingang van de camping. Dan zouden we met petit-taxi’s naar het centrum gaan om daar de Portugese wijk te bekijken, de muur en, heel bijzonder, de Portugese cisterne.

Dat is een groot ondergronds waterreservoir. Een ruimte van 33 bij 34 meter met kopeles die worden gedragen door 5 rijen zuilen met Toscaanse kapitelen. Helaas haddeen we toen het fototoestel niet meegenomen. Plaatjes kun je lenen bij de buren. Dus toch nog deze foto.

Na de rondleiding kon iedereen z’n gang gaan. Wij zijn nog een stuk over de muur gelopen met, toevallig, Gerard en Ineke. Daarna zijn wij met hun opgelopen door de stad. Een kopje koffie gedronken, de winkelstraten doorgelopen en uiteindelijk gegeten in een cafetaria/restaurant. Het zag er eigenlijk niet erg aantrekkelijk uit, maar binnengekomen zagen we dat ook diverse politieagenten daar gingen eten. We hadden er vertrouwen in en niet terecht, want het eten was heerlijk. Wat dacht je van een goede salade, een halve gegrilde kip en koffie na? Voor vier personen 200 Dh, incl. fooi (€ 18)

Vandaag was er een wijziging in het programma. Wij zouden 200n km moeten rijden, naar Rabat/Salé. Die camping was echter i.v.m. een familieruzie gesloten. We staan nu op een camping boven Casablanca, in Mohammedia. En verschrikkelijke camping, met hoge drempels, met slecht toegankelijke plaatsen en met slecht sanitair. Toch is er kennelijk niets beters te vinden in deze contreiën. Ook ANWB-reizen is hier in 2009 nog geweest. Deze zullen als het mogelijk is toch echt wel vor de betere campings gaan.
Onderweg konden we de de moskee “El Hassan II” bezoeken. Dit hebben wij niet gedaan. We hebben wel eens vaker een moskee gezien. Deze is ruim vijftien jaar oud. De op één na grootste van de wereld en de enige in Marokko die voor niet moslims mag worden bezocht. Het bezoek bestaat een een rondleiding van één uur en de kostprijs daarvan is € 11 p.p. Dat geld hadden we nog wel, maar we haddeen geen zin om voor die moskee weer erg vroeg op te staan, want de laatste rondleiding was om 11.00 uur.
Wij reden rond 11.30 door Casablanca. Joke achter het stuur. Het verkeer was een chaos. Velen van de groep waren blijn op de camping te zijn aangekomen. Vrijwel iedereen was wel ergens verkeerd gereden. Gerard en Ineke hadden niet opgeschreven welke camping ze moesten hebben. In een gebied met verschillende en meerdere campings is het dan moeilijk zoeken.
Na een paar koppen thee en daarna een borrel met Geert en Anneke en Rob en Inge hebben we toch nog maar even een wandeling naar het strand gemaakt. Ook hier weer een mooie baai. Jammer dat alles zo wordt verpest doordat alle troep wordt achtergelaten. In deze streek wordt ook al veel alcohol gedronken. Overal ligt groen glas van de kapotte euroflesjes van Heineken.
Vanavond hebben we de dag afgesloten door met Henk en Anni nog een kaartje te leggen.