Maandag 4 mei, 21.15 uur

Dodenherdenking in Nederland. Dit besef ik nu ik de datum opschrijf, maar ik denk dat niemand van ons daar vandaag aan heeft gedacht. Wij leven niet met data, zelfs vaak niet met dagen van de week.
Gisteren zijn we dus voor die moeilijke rit vertrokken naar Marrakech. Het was inderdaad een rit over een vaak erg smalle weg. Daarbij was het een echte bergweg, dus steeds maar bochten. Natuurlijk moest er goed worden gestuurd, maar echt gevaarlijk was het niet. Natuurlijk, als er een tegenligger kwam moest je met elkaar rekening houden.
Het werd pas gevaarlijk toen de weg breder werd en er meer verkeer kwam. Het was gisteren zondag, dus uitgaansdag voor de Marokkanen. Veel wordt dat gedaan met taxi’s en die scheuren als idioten.
De route was wat onduidelijk beschreven, maar met behulp van gezond verstand (ja, die van ons) en met hulp van een paar aardige agenten konden we de weg naar de camping toch vinden.
Direct bij binnenkomst in de stad valt de grote bloemenpracht op. Alle doorgaande routes zijn aan weerszijden beplant met palmbomen en ander groen, maar ook met erg veel bloeiende planten. Werkelijk schitterend.
Onderweg kwamen we langs de Marjane, die grote supermarkt voor alleen rijke Marokkanen en voor toeristen. Uiteraard moest daar nog wat worden ingekocht. Een bedekte bodem in de winkelwagen, inclusief 6 blikjes bier, leverde een rekening op van ruim 500 Dh, bijna nog meer dan Nederlandse prijzen. Ik was de pincode van de creditcard vergeten, maar gelukkig kon ik ook met de normale bankpas betalen.
Vanmorgen vertrokken we om 9.00 uur in busjes naar Marrakech. De camping ligt aan de rand van de stad. Trouwens, toen we gisteren op de camping kwamen stond daar ook een groep van NCRV reizen.

We gingen eerst naar een prachtige botanische tuin, “Jardin Majorelle”. Yves Saint Laurent had daarin een zomerhuis. Hij heeft in zijn leven ook bijgedragen aan de instandhouding van deze prachtige tuin. Voor hem is bij zijn overlijden in 2008 zelfs een gedenkteken in de tuin geplaatst.
Daarna gingen we koffie drinken bij de Koutoubia moskee. Hilarisch hoe Marokkanen voor 36 mensen de bestelling opnemen. Het duurde lang, maar uiteindelijk kreeg toch iederen wat er was besteld. Inge en Rob gingen in de tussentijd paardenkoetsen regelen voor een toer van één uur door de stad. Nu is er veel te zien in Marrakech. Er is een nieuwe stad en een oude stad. Deze laatste is helemaal ommuurd over een lengte van ongeveer 20 km. Voor de koetsiers was dit een makkie. De rit werd om de muur gemaakt. Wij kregen weinig te zien en de rit duurde precies een uur.
Om 12.00 uur gingen we voor de lunch, in hetzelfde reataurant van de koffie. Nu was het beter geregeld. Er was een saladebar met zelfbediening en daarna werd een pastei met kip geserveerd, bstilla, een echt Marokaans gerecht. Het smaakte prima, maar het was erg veel. Niemand heeft de pastei helemaal opgegeten. Als dessert was er nog fruit (sinaasappel, perzik, en vruchtjes zo klein als kersen, die smaken naar perziken en er ook zo uitzien).
Daarna was er tijd voor de souk. Men kon op eigen gelegenheid, maar eerst was er nog de mogelijkheid om met een gids de kruidendokter in de souk te bezoeken. Dat was erg leuk. Hij kende niet de Nederlandse taal, maar kende wel van vrijwel alle aandoeningen de Nederlandse benamingen. Joke en en ik hebben zich nog even laten masseren (nek en schouders voor 20 Dh p.p.). Verder heeft de ‘dokter’ ook ons weer kunnen verleiden om toch nog weer voor 160 Dh spullen te kopen.
Daarna op eigen gelegenheid de souk bezoeken. Zo groot dat je uiteindelijk toch verdwaald. Wel is het prachtig om natuurlijk al die winkeltjes weer te zien. Maar het is ook leuk om wat af te dwalen en dan te komen op pleintjes waar de allerarmsten ‘lompen’ kopen en verkopen. Of in straatjes met ambachten zoals smeden en houtbewerkers. Triest is het wel dat je ook hier openlijk kindertjes bijvoorbeeld de hele dag leer ziet lijmen of ijzer ziet buigen voor siersmeedwerk. Lassen doen ze met een gewone zonnebril en in de houtbewerking zie je geen afzuiginstallaties of mondkapjes.
Internetten blijft een crime. Wij wilden ‘s middags nog even de post versturen. De mail hebben we nog kunnen lezen. Nieuwe berichten voor de weblog waren ingeladen, maar bij het uploaden van de foto’s ging het fout. De PC werd zonder commando afgesloten. Een volgende keer dan maar versturen. Wel werden we nog verrast met een foto van Merlijn die Petra had gestuurd. Hij is inderdaad wel veranderd in die 1,5 maand.
Het grote plein achter de Koutoubia moskee, het Jemaa el-Fna, wordt vanaf ‘s middags 5 uur omgetoverd in een openlucht podium en een openlucht restaurant. Fruitverkopers, restaurantjes, acrobaten, slangenbezweerders en muzikanten vullen dan het plein, waar iedere morgen eerst markt wordt gehouden. Natuurlijk hebben wij ook hier rondgekeken en hebben daarna een hapje gegeten. Om 20.00 uur vertrokken de busjes weer naar de camping.
Inge heeft tussen de middag Joris uitgelaten. Er ging voor de 4 hondenbezitters in de groep een aparte taxi v.v. naar de camping. Inge bood spontaan aan onze hond wel te willen uitlaten. De andere hondenbezitters durven dat niet aan.
Overigens hebben we deze dag voor het eerst last gehad van een beetje regen. De eerste keer regen was enkele weken geleden in de avond en ‘s nachts. Nu was er vanmiddag een buitje en heeft het vanavond vanaf ongeveer 18.00 uur geregend. Het is inmiddels weer droog. Hopelijk is het genoeg geweest om de camper een beetje schoon te spoelen.