Zaterdag 2 mei, 21.00 uur

Al weer vier dagen geleden maakte ik het laatste bericht. Schijnbaar zijn we erg druk. Oké dan. Woensdagmorgen zijn we in noordelijke richting vertrokken naar Sidi Ifni. Een ritje van 85 km langs de kust. Het eerste stuk van 9 km, de piste waar ik al over schreef, duurde ruim een half uur. Onderweg konden we in een gehucht een een zwavelbad bezoeken van 40 graden. Dat hebben we niet gedaan en dat is ook maar goed, want anderen die er wel zijn geweest vertelden dat er geen zwavel in zat en dat het te smerig was om er te baden.
Ook langs de kust rijd je nog steeds door de bergen. Het is voor ons onvoorstelbaar, maar Marokko is eigenlijk één grote bergketen. Natuurlijk zijn alle berggebieden verschillend, maar ze zijn allemaal schilderachtig mooi.
Om ongeveer 12.00 uur stonden we op Camping El Barco, een camping direct aan het strand. We konden zo vanuit de camper, een poortje door, over het strand naar de Atlantische Oceaan. Ik wilde de weblog even aanvullen en ging daarom het dorp in. Joke wilde niet mee en hoefde ook niet te eten. Ik heb daarom in het dorp een paar koeken gekocht. Hier hebben ze heerlijke cocosmacronen. Ik bestelde er twee, maar kreeg er vier, omdat ze twee aan twee verbonden waren met een laagje jam. Ja, van zoetigheid houden de Marokkanen wel, en ik vind ze ook erg lekker. Een internet café vond ik niet, maar toen ik terug kwam op de camping bleek dat ze daar een wifi-veerbinding hadden. Dus voor niets naar het dorp gelopen,.maar wel lekkere koeken gegeten.
Bij de souk zaten tussen de middag al enkelen van ons heerlijk vis te eten. Dit leek mij ook wel lekker, maar uiteindelijk mondde het uit in twee blikken linzensoep. Niemand wou mee en Joke vond de eettentjes niet aantrekkelijk.
Verder genoten van de rust van de zee en met een aantal nog wat shopjes bekeken, een beetje groente en fruit gekocht en op tijd gaan slapen.

Donderdag gingen we voor een rit van 190 km van de kust in oostelijke richting, naar Tafraoute in de Anti Atlas op ruim 1000 m hoogte. In de Domninicus wordt deze route omschreven als één van de mooiste trajecten in Marokko. Hier zagen we weer allerlei anderen kleuren. Veel tinten geel en bruin. Van de bergen, maar ook van het graan.

De graanoogst was in volle gang. Denk hierbij niet aan maaidorser. Nee, het graan staat op kleine veldjes, vaak onder in het dal. De graanhalmen (gerst) hebben een maximale hoogte van ongeveer 40 cm. Dit wordt met de hand afgesneden en er blijft niet één halm liggen. Ik zat hierbij te denken aan het Bijbelse verhaal met Ruth. Je ziet overal armoede en men kan zich dus ook niet permitteren om iets te laten liggen.

Vrijwel de hele route wordt op de kaart gemarkeerd met een groene lijn, toeristisch mooi dus. Steeds maar weer slingerende wegen met een pas over de Col du Kerdous.
Tafraoute is wel een toeristische plaats, maar niet voor niets. Direct rondom de ploaats liggen enorme granietblokken. Daarop worden ook deels de woningen gebouwd. Veel grote ronde stenen liggen opgestapeld. Het is alsof een reus met zijn handen allerlei stenen in de rondte heeft gegooid.
Jean Marie en Anita (de Belgen) hadden in Sidi Ifni een Marokkaanse kennis ontmoet. Dat was overigens al afgesproken. Daarmee hadden ze gegeten en in de haven had hij voor hun (voor ons) 10 kg sardines gekocht, van het formaat van bij ons een grote haring. Deze lagen bij hun in de koelkast en gingen in Tafraoute op de BBQ, ongeveer vier sardines de man. Deze werden niet schoongemaakt, maar zo op de BBQ gelegd. De ingewanden branden er dan wel uit, de kop er af en smikkelen maar. Joke en Anni hadden aan twee visjes al genoeg, dus moesten Henk en ik een paar meer eten. Het werden er zeven p.p. Joke had er een lekkere rijst bijgemaakt met Homngaarse groenten in zoetzuur. Anni had koude boontjes met meloen als toetje.
Het was vandaag Koninginnedag en we hebben de nare berichten uit Nederland wel meegekregen.

Vrijdag was een rustdag in Tafraoute. Dat hebben we ook gedeeltelijk zo benut. In de loop van de morgen kwam er een kapper op de camping. Die knipte de dames voor 70 Dh en de heren voor 60 Dh. Hilariteit,. De één na de nader meldde zich voor een knipbeurt. Eerst ging hij bij de campers knippen, maar later zaten de te knippen kandidaten bij Henk en Anni voor de camper op hun beurt te wachten. Dat was erg gezellig. Veel commentaar natuurlijk op de knipresultaten, maar al gauw werden er ook moppen getapt. Het was de 1e mei, maar die kapper hoeft de hele maand mie niets meer te doen, want 12 mensen knippen levert 800 Dh op, een kapitaal voor Marokkaansen begrippen.
‘s Avonds al weer eten georganiseerd in restaurant Etoile du Sud. We zijn de tel een beetje kwijt, maar we hebben al veel meer te eten gekregen dan het aantal keren dat ons in de reisbrochure was beloofd. Na de soep en de salade werden er die avond twee hoofdmenu’s geserveerd, één voor de dames en één voor de heren. De dames kregen tagine vleesballetjes en de heren tagine rundvlees.. Deze stoofpotjes waren aangevuld met o.m. uien en pruimen. Na afloop was er de al vaker gegeten sinaasappel met kaneel en thee.

Vandaag opnieuw een rit, voornamelijk door de bergen, van 205 km naar Taroudant. Het landschap ga ik niet meer beschrijven, maar geloof maar, het was weer genieten. We waren al vroeg vertrokken omdat we onderweg brood wilden kopen bij een bakker die ook bruinbrood bakte. Daar hebben we geen spijt van gehad. Het brood was niet alleen heerlijk, maar hij had ook luxe broodjes, croissants en lekker gebak. Een ‘dure’ dag dus vandaag. Joke zei dat het wel 24 Dh kostte, € 2,25 dus.
Om 14.00 uur kwamen we aan op onze bestemming. Een P-terrein van Hotel Palais Salam. Taroudant is al een oudere en grotere stad. Er zijn ongeveer 50.000 inwoners en de stad is al meer dan 1000 jaar oud. De grootste bezienswaardigheid is de imposante ommuring van de stad.
Om 17.00 uur gingen we met 9 paardenkoetsjes een tocht maken naar de plaatselijke leerlooierij met de diverse daaraan gekoppelde winkeltjes. Uiterst primitief wordt daar nog gewerkt. Alles in grote, vaak open bakken. Sommige dames hadden vooraf een zakdoekje met eau de cologne besprenkeld om dat onder de neus te houden. Dat vond ik nogal overdreven. In de eerste plaats raakt men snel gewend aan andere geuren en men hoeft ook niet meer te nemen dan één neus vol.
Op de terugreis hebben we ons in de stad laten afzetten bij de souk. Daar hebben we wat rondgekeken. Deze souk wordt ook wel klein Marrakech genoemd. De sfeer in zo’n souk is prachtig, omdat je er betrekkelijk weinig toeristen ziet.
Na afloop zijn we met z’n vieren (met Henk en Anni) gaan eten. Een compleet menu voor 45 Dh p.p. Met een paar extra drankjes (verse sinaasappelsap) en koffie na afloop betaalden we totaal 280 Dh (€ 25).

Morgen gaan we naar Marrakech. De route gaat opnieuw door de bergen met daarbij een traject van ongeveer 50 km dat op de kaart wordt aangegeven als “schwierige oder gefährliche Strecke”. Voor mensen die het niet aandurfen jkis er een alternatief: Eerst naar Agadir en daarna van Agadir naar Marrakech, ongeveer 300 km. De Moeilijke route is 235 km. Enkele dames denken een slapeloze nacht te hebben i.v.m. de verwachte problemen op de route.

Ruud, nog gefeliciteerd met je verjaardag.