Mahmid

Woensdag 22 april, 12.00 uur

Eergisteren in Ouerzazate ‘s middags een beetje in de stad rondgekuierd. Shopjes bekeken en een verse juice gedronken. De juice-shop heette "Amsterdam". Daarin stonden geen Nederlandse Marokkanen. Wel valt het op dat er nog steeds veel bestelwagentjes enz. in Marokko rondrijden met oude Nederlandse kentekenplaten en waarschijnlijk met een verlopen kentekenbewijs. In het postkantoor moesten we een paar postzegels kopen. Er waren daar veel loketten, maar weinig bezet met personeel. Wel waren er boven ieder loket schermpjes met een volgnummer zoals wij die ook kennen bij de slager, postkantoor enz. Verder staat het kantor volg met wachtende mensen. Maar wij gaan natuurlijk niet wachten op al die mensen om 4 postzegels te kunnen kopen. Toen we aan iemand van de wachtenden vroegen aan welk loket wij postzegels moesten kopen nam hij ons mee naar het desbetreffende loket. Hij legde uit wat we moesten hebben en direct kregen wij onze postzegels. Ik heb me we nog wel afgevraagd wat al die wachtenden zouden denken.
‘S Avonds om 19.00 uur gingen we in het restaurant naar het folklorediner. Nu geen salade, maar een heerlijke groetensoep. Daarna weer de bekende tajin (stoofpotje), maar nu met lekkere stukken rundvlees en slaboontjes, olijven en knoflook. Heerlijk. Ter afsluiting was er voor iedereen een appel en thee. Tussendoor werden wij "vermaakt" door drie heren en drie dames. De heren speelden Marokkaanse muziek en en dames (buik)dansten. Het was voor ons vrijwel eenzelfde deun met zo nu en dan een paar schreeuwende dames. Toch was het opvallend dat de dames niet alleen uitdagend dansten, maar dat ze ook nog spelletjes deden met een paar mannen uit onze groep. Die moesten op de grond gaan liggen. Het begon met het al buikdansend lopen over de mannen, waarbij de vrouwen wijdbeens over de mannen liepen. De mannen werden zelfs niet geblinddoekt. Met nog een aantal variaties eindigde het in een koprol over de mannen, vanaf de nek, waarbij de vrouwen belandden tussen de gespreide benen van de op de buik liggende mannen. Probeer je er maar een beeld van te vormen. Voor de vakantie is dit voor één keer prima en het eten was opnieuw uitstekend.
De volgende morgen, gisteren moesten we vroeg uit de veren voor een lange reis van 260 km naar Mahmid, het meest zuidoostelijke puntje van Marokko. We vertrokken om 8.15 uur. De rit ging voor een groot gedeelte door de vallei van de Draa. Hier waan je je echt in en andere wereld. Links van de weg steeds de mooie blauwe rivier met veel (dadel)palmomen en rechts van de weg de massieve bergen. In de route zaten twee bergpassen, één van 1300 m en één van 1700 m. Na de vallei van de Draa gingen we door een zwart en roodbruin landschap. Bertolucci schijnt in deze landschappen volgens onze reisbrochure ooit een film te hebben opgenomen. (Marga zoek jij dit nog uit??).

Verderop werd het steeds meer een steenwoestijn. Pas de laatste ongeveer 40 km kwam er ook steeds meer zand. Nu is er om ons heen alleen maar zand en, wonderbaarlijk, er staan ook nog huizen en scholen. Voor ons volslagen onbekend waar die mensen nog van moeten leven. Uiteraard is er een beetje toerisme, maar dat lijkt onvoldoende.

Joke is nu met een aantal vrouwen naar het dorp om een woestijnpak te kopen. Zojuist kwamen twee dames terug. De één had volgens hun 15 Dirham betaald en de ander 20 Dirham (€ 13,50 en € 18). Later bleek dat 150 en 200 Dirham te zijn. Och, het scheelt maar één nulletje, maar je ziet maar weer, dames zijn als het om kleren en sieraden gaat, niet altijd prijbewust.
Vanmiddag gaan we op de kamelen. Het verslag zal over een paar dagen wel komen.