Fort Bou Jerif

Dinsdag 28 april, 19.00 uur

De Italiaanse avond op zondag was zeer geslaagd. De zes kookteams (steeds drie mannen en drie vrouwen) hadden diverse pasta’s gekookt en bijbehorende sauzen gemaakt. Om 17.30 uur was de borrel. Ja, we hebben nog steeds alcoholische dranken, al hoor je wel dat door meerderen de balans al is opgemaakt. Die weten al precies hoeveel blikjes bier c.q. flessen/liters wijn zij nog hebben.
Inge deelde per equipe eerst lootjes uit voor de verloting van een mooie tajine.
Rob en Inge hadden gezorgd voor een grote pan met minestronesoep. Die was erg lekker, al vond ik het vreemd dat er ook een olijf in zat. Eerst dachten de kookgroepen dat zij hun eigen gemaakte gerechten moesten eten, maar dat pakte anders uit. Alle gerechten kwamen op één tafel als een buffet waarvan vervolgens iedereen kon afnemen. De pasta’s zijn niet allemaal opgegaan, maar van de sauzen bleef maar weinig over. Eerst werd nog voorgesteld om het overgebleven eten aan de portier of an iemand anders te geven, maar, toen iemand zei dat niet precies bekend was waarin varkensvlees zat, werd toch maar alles in de container gekieperd. Jammer, maar bewaren was ook geen optie.
Na nog even te hebben nageborreld en de afwas te hebben gedaan waren we om 22.00 uur weer klaar om naar bed te gaan.
Oh ja,. Nog de verloting. Inge zei dat de uitgedeelde lootjes niets waard waren, maar wilde zei weten wie een olijf in de soep had, Dick dus. Wij gaan dus naar huis met een mooie Tajine. I.v.m. ruimtegebrek staat die nu bij Henk en Annie in de camper.
De rit van ruim 300 km naar Fort Bou Jerif was aanvankelijk niet spectaculair. We zijn natuurlijk verwend, maar steeds op één hoogte tussen grijze steenmassa’s doorrijden verveeld toch. De weg was redelijk goed maar over en lengte van meer dan 200 km slechts één rijbaan met aan weerskanten grintstroken. Die stroken moesten steeds worden gebruikt bij passeren en inhalen. Dat was oppassen geblazen, want de grintstroken lagen wel vaak iets lager dan het wegdek en bandenpech zitten we niet op te wachten.

Heb m'n wagen volgeladen

Wachten op de schoolbus

Lemen huisjes. Rode kleur komt van de rode klei

De laatste 10 km waren echt slecht. Men noemt dit een piste, een zand-/kleipad met grote gaten. Stapvoets in de eerste versnelling en dan nog rammelt alles door elkaar. Dat "fort" moest wel iets bijzonders zijn om zo’n weg te moeten rijden.
Aangekomen bij de camping stond er een felle wind waardoor het zand ons weer om de oren stoof. Gelukkig konden wij onze camper achter een aantal andere campers zetten. Wij stonden daardoor toch een beetje in de luwte.
Iemand had mij gezegd dat de douches warm waren. Ik douche mij al langere tijd ook koud als er geen warme douche is. Joke doet dit niet. Nu de douche zoals gezegd wel warm was ging ze toch maar douchen. Helaas kreeg zij een koude douche hetgeen niet bevorderlijk is voor de stemming.
Om 17.00 uur gingen we het fort (een oude kazerne van het vreemdelingenlegioen aan de rivier Assaka) bezoeken. Dit fort was dus inmiddels een ru ne geworden. Natuurlijk is het interessant te zien hoe honderden legionairs hier moeten hebben geleefd, maar verder was het niet interessant.
‘s Avonds werd ons al weer een diner aangeboden, typisch Marokkaanse gerechten. Er waren zes tafels voor ieder zes personen. Er werden drie gerechten geserveerd: kameel of kip met aardappelen en groenten en rund met couscous. Toen wij kwamen waren er nog twee plaatsen vrij, één voor de kip en één voor de rund met couscous. Joke houdt niet van couscous, dus ging zij voor de kip en nam ik de rund (schenkel) met couscous. De schalen gingen niet leeg. Dit was niet omdat het niet smaakte, want het was voortreffelijk. Iedereen had zijn buik volgegeten. Hier mochten wij weer de eigen dranken niet meenemen omdat er wel alcohool werd geschonken. Een fles (Marokkaanse) wijn kostte 130 Dh (€ 12) en frisdranken Dh 15 (€ 1,35). Voor Marokkaanse begrippen erg duur. Nog gekker werd het vanmorgen. De broden die we hadden besteld kostten Dh 5, terwijl wij ergens anders prijzen betaalden die variëerden van Dh 1,20 tot Dh 2,- .
Om 10.00 uur gingen we voor een jeepsafari door de bergen naar het strand (Plage Blanche). In zes oude Landrovers gingen we, bijna dubbel gevouwen, over wegen die ook alleen met deze auto’s begaanbaar zijn. Dus, je raad het al, koppen tegen het plafond en geradbraakt na een rit van1,5 uur. Op het strand was niemand te zien. Daarvoor was het te koud. Overigens was het voor ons toch een koude, winderige dag, Vannacht een minimum van 14 en overdag een maximum van 20 graden.
Na een strandwandeling kregen we een erg goed verzorgde picniclunch. Er was brood, water, rijst met kleine stukjes groente en een mix van o.m. uien, tomaten en olijven. Daarbij werd een mosterdsaus geserveerd, bijzonder, maar erg lekker.
Op de terugweg werd er geraced door de chauffeurs. Over verschillende gekozen paden werd geprobeerd om als eerste bij de camping an te komen. Gegil van vrouwen. Óf omdat ze het leuk vonden óf omdat ze het eng vonden. Onze auto had gewonnen, maar op de rit van ongeveer één uur scheelde het slechts een paar minuten. Avontuurlijk was het wel en ook daarvoor doe je mee aan zulke vakanties.
Na afloop zijn Joke en ik nog een uurtje gaan wandelen met Joris om van een paar nomadententen nog een fotootje te maken.
Al met al was het een ontspannen dagje
Vandaag hadden we in de groep de eerste lekke band. Johan had een verdwaalde bout van een paar cm rechtop in zijn band staan.
Tot nu toe hebben al ongeveer 10 mensen één of twee dagen buikklachten gehad. Dan is er nog iemand die zijn gebit brak en waarbij nu de bovenknop van zijn implantaat is afgebroken. Het reservegebit moet nu noodgedwongen weer worden gebruikt.
Morgen gaan we iets noordelijker, ook aan de kust, naar Sidi Ifni.
Cor v.B en Eddie v.V, van harte gefeliciteerd metjullie verjaardagen.

Nomadentent

Jeepsafari